شاخص توده بدنی (BMI) چه کاربردهایی دارد؟
بیش از ۱۰۰ سال است که شاخص توده بدن یا BMI به متخصصان کمک می کند تا کمبود یا اضافه وزن بیمار را تشخیص دهند.
این شاخص در مطالعات آماری، توسط پزشکان، مربیان و افراد دیگر نیز استفاده می شود.
با این حال، BMI نقص های مهمی نیز دارد. به عنوان مثال، این روش میزان چربی کلی یا بافت بدون چربی( عضله) را اندازه گیری نمی کند.
BMI از یک فرمول ریاضی ساده گرفته شده است که اولین بار، در دهه 1830، توسط لمبرت آدولف ژاك كوتلت، اخترشناس، رياضي دان، آمار شناس و جامعه شناس بلژيكي ابداع شد.
هدف BMI این است که با تقسیم وزن ( به کیلوگرم) بر قد به توان ۲ ( به متر)، سالم بودن وزن افراد را ارزیابی کند.
فرمول BMI
فرمول BMI با تقسیم وزن بر مربع قد ( قد به توان ۲)، بدست می آید:
BMI / وزن( کیلوگرم) =
بر اساس بیشتر معیارهای پذیرفته شده در سراسر جهان:
- BMI کمتر از ۱۸.۴۹ نشانه کمبود وزن است.
- BMI از 18.5 تا ۲۴.۹۹ به معنای وزن طبیعی می باشد.
- BMI در بازه 25 تا ۲۹.۹۹ بیانگر اضافه وزن است.
- BMI سی به بالا نیز چاقی را نشان می دهد.
هنگام طراحی فرمول BMI توسط کوتلت، هیچ رایانه، ماشین حساب یا دستگاه الکترونیکی وجود نداشت، بنابراین او سعی کرد سیستم ساده ای ابداع کند.
در دنیای امروز، افراد بر این باورند که فناوری های لازم برای بالا بردن دقت محاسبات در اختیار ما قرار دارد. زیرا، بدن افراد سه بعدی بوده و در اشکال و اندازه های مختلف رشد می کند.
در سال ۲۰۱۳، پروفسور نیک ترفتن، ریاضی دان دانشگاه آکسفورد انگلستان، با نوشتن نامه ای به هفته نامه بین المللی اکونومیست، سودمندی فرمول فعلی BMI را زیر سال برده و آن را "معیاری عجیب" خواند.
ترفتن ادعا کرد که این فرمول، منجر به سردرگم شدن افراد و ارائه اطلاعات غلط به آن ها می شود، زیرا نتیجه تقسیم وزن به قد، برای افراد قد کوتاه عددی بزرگ، و برای افراد قد بلند عدد کوچکی خواهد شد.
بنابراین، افراد قد کوتاه تصور می کنند که لاغرتر از حد واقعی و افراد بلند قد فکر می کنند که چاق تر هستند.
از این رو، او فرمول جدیدی برای محاسبه BMI تعریف کرد:
۱. در اندازه گیری متریک ( کیلوگرم)، وزن در ۱.۳ و در اندازه گیری سلطنتی( پوند)، در عدد ۵۷۳۴ ضرب شود.
۲. در فرمول، به جای قد به توان ۲، از قد به توان ۲.۵ استفاده شود( وزن تقسیم بر قد به توان ۲.۵)
BMI (متریک) = ۱.۳ x وزن (kg)